Nu hebben wij onszelf altijd voorgehouden dat onze zoon M. pas op zijn twaalfde verjaardag - een half jaar voordat hij naar het voorgezet onderwijs gaat - pas een mobiele telefoon krijgt. Dat is vroeg genoeg, vinden wij. Zo kan hij er beetje bij beetje aan wennen.
In een artikel, waarin onderzoek gedaan is naar het bezit van mobiele telefoons onder kinderen, blijkt dat bijna 20% van de kinderen van 8 jaar al een mobiele telefoon heeft. Dit percentage loopt sterk op: als ze 10 jaar zijn is dat 36%, als ze 11 jaar zijn 61% en vanaf 12 jaar heeft vrijwel elk kind een mobiele telefoon.
Noem ons ouderwets, maar wij zien zagen het nut er niet van in om er nu al - onze zoon M. is 10,5 jaar - mee te beginnen. Wat ook helpt is dat hij er zelf niet naar vraagt. Natuurlijk, wij hebben het er wel eens over onder het avondeten, en dan vertelt hij dat zijn vriendjes die en die smartphone hebben. Hij vraagt dan hoe ze dit kunnen betalen, dat het veel geld is. Hmm... daar valt de appel niet ver van de boom ;-) Kortom: hij vindt het interessant, en dat is het dan ook. Mooi, vooral zo laten :-)
Maar nu, nu komt het. Aan het einde van dit voetbalseizoen stapt hij over naar een andere voetbalclub. De reden van deze overstap doet hier niet ter zake, maar deze voetbalclub ligt niet in onze wijk. Het is een heel stuk verder fietsen, overigens wel via een rustige, veilige route, die wij binnenkort met hem gaan oefenen. Maar toch, stel dat er onderweg wat gebeurt. Fiets kapot, en dan? Staat zoonlief daar. Natuurlijk heeft hij een Nederlandse mond, maar toch... Is het dan toch niet verstandig dat hij dan ons kan bellen?
Toevallig of niet, maar vandaag sprak Y. zijn zus. Ook over dit onderwerp. Zij heeft onlangs haar mobiele abonnement verlengd en heeft gekozen voor een nieuw toestel. Zij gaf aan dat M. haar oude mobiel wel mag hebben. Zo 'oud' is deze overigens nog niet, maar goed :-) Het is erg lief van haar, en op zich valt er ook vanuit veiligheidsoogpunt wel wat voor te zeggen.
Dat brengt ons - los van welke afweging wij maken - op de vraag welke keuze wij zouden maken voor wat betreft een mobiel abonnement of prepaid bellen. Er is heel veel informatie te vinden hierover. De een laat zijn kinderen liever prepaid bellen. Op is op. Anderen kiezen voor een sim only abonnement met 'bel en internet plafond'. Zodra het plafond is bereikt, kan er niet meer gebeld en/of geïnternet worden. Het kind kan dan enkel nog naar een aantal voorgeprogrammeerde telefoonnummers bellen (in geval van nood).
Uitgangspunt is dat hij in geval van nood ons moet kunnen bellen. Een prepaid variant is wat ons betreft meer dan genoeg. Eenmalig een simkaart aanschaffen voor € 5,00 (met € 7,50 beltegoed); daarmee moet hij maar uit de voeten kunnen. De maandelijkse kosten voor een sim only lopen toch al snel op, vanaf zo'n € 10,00 per maand. Dat is op jaarbasis al snel € 120,00. Dat gaat ons te ver. Het gaat er, zoals gezegd, om dat hij ons in geval van nood moet kunnen bereiken. Internetten kan hij thuis (of bij vriendjes) via wifi. Bellen tegenwoordig ook via 'Whats App'. Al vragen wij ons af of hij dat zal gebruiken.
Ook zijn wij er ons van bewust dat wij ons op het opvoedkundige vlak rondom het gebruik mobiele telefoons ook eens moeten gaan verdiepen. Wij willen niet als 'big brother' optreden, maar hem wel zo goed mogelijk voorlichten over de positieve en minder positieve kanten ervan. Maar goed, daar waren wij al eerder mee begonnen toen hij van de tablet gebruik ging maken. Je kunt met deze voorlichting niet vroeg genoeg beginnen. En in gesprek blijven, weten wat er speelt. En dat werkt goed, in ieder geval nog op deze leeftijd :-) Ook heeft hij laatst op school zijn 'social media diploma' gehaald.
Maar goed, wat wij vragen willen: hoe pakken jullie dit aan? Heeft jullie zoon/dochter al een mobiele telefoon, en zo ja om welke reden? Hebben jullie dan voor een sim only abonnement gekozen of voor prepaid? En wat is jullie gedachtegang hierbij?
