Boete PostNL: de uitspraak

Zondag schreven wij over een door PostNL opgelegde boete, omdat een eerder ontvangen poststuk onvoldoende gefrankeerd zou zijn. Wij vroegen aan jullie wat jullie zouden doen: betalen, contact opnemen of laten liggen en kijken wat PostNL er voor vervolgacties aan verbindt. En die reacties kregen wij, zelfs van een postbode uit Amsterdam :-)
Bedankt voor het delen van jullie ervaringen, tips en adviezen!

Diezelfde avond hebben wij via de website van PostNL bezwaar ingediend. Binnen twee werkdagen zouden wij bericht ontvangen. Het werden er uiteindelijk drie.
Vanavond werd Y. door de klantenservice van PostNL gebeld dat zij onze klacht hadden ontvangen. De medewerker vertelde ons dat wij de boete niet hoeven te betalen, omdat wij niet gevraagd hebben om een onvoldoende gefrankeerd poststuk. Wij kunnen de boetekaart met een opmerking weer terugsturen. De opmerking of dat dan niets kost - en de kwijtschelding niet veel beter direct in het systeem vastgelegd kon worden - slikte Y. nog maar net in :-)

Y. was nog wel zo bij de les om te vragen waarom de opgelegde boete niet tegelijkertijd met het poststuk wordt aangeboden. In die situatie heb je nog de keuze om het poststuk wel of niet te accepteren. Het antwoord hierop was duidelijk, maar tegelijkertijd verwonderde ons het ook. 
Vroeger, zo vertelde deze medewerker, werden de controles door een persoon handmatig uitgevoerd. De boete werd dan aan het poststuk gehecht. Tegenwoordig is de procedure gewijzigd en is deze controle geautomatiseerd. Gevolg hiervan is dan wel dat - maximaal vijf werkdagen na bezorging van het onvoldoende gefrankeerde poststuk - de boete apart volgt. Dat is een keuze, maar naar onze mening is dat in ieder geval vanuit het klantperspectief geen verbetering. Vervolgens vertelde Y. dat deze huidige procedure dan tegenstrijdig is met de instructies op de website van PostNL. Of deze nog aangepast worden. Dat kon deze medewerker niet echt waarderen. Gemiste kans, zullen wij maar zeggen :-)

Dus: heb je een boete ontvangen naar aanleiding van een eerder bezorgd onvoldoende gefrankeerd poststuk? Neem dan contact op met de klantenservice van PostNL en vraag om de boete kwijt te schelden. 

Case closed :-)

Budgetkeuze: kinderbijslag

Deze week staat in de schijnwerpers: kinderbijslag

De kinderbijslag is één van de vier volksverzekeringen in Nederland. 

Met de kinderbijslag betaalt de overheid mee aan de kosten die horen bij de opvoeding van een kind tot 18 jaar. De uitkering ervan vindt per kwartaal plaats.
Als ouder van een opgroeiend kind ben je hier natuurlijk al wel bekend mee :-)

Vraag is dan ook hoe ouders de kinderbijslag gebruiken. Het leek ons een interessant onderwerp om een blog aan te wijden in het kader van de wekelijkse rubriek 'budgetkeuze'.

Hoe gebruiken wij de kinderbijslag? 

Zodra de kinderbijslag wordt gestort - en om eerlijk te zijn is het soms best een verrassing, omdat wij de betaaldatums niet in onze agenda hebben staan - maken wij het volledige bedrag over naar een aparte spaarrekening. 

Als onze zoon vervolgens kleren, schoenen en/of een jas nodig heeft, dan halen wij het benodigde bedrag van deze spaarrekening. 

Y. gaat vrijwel altijd met M. de stad in om te winkelen. Heel doelgericht en efficiënt gaan zij dan te werk. M. heeft namelijk een heel eigen smaak. Hij trekt echt niets aan dat hem niet aan staat. Koop je het wel - zoals X. in het verleden nog wel eens deed - dan ligt het ongebruikt in de kast totdat hij er te groot voor is. En een eigen smaak hebben mag, binnen de grenzen die wij hem aangeven voor wat betreft het budget :-) 

Toen hij kleiner was betaalden wij ook (een gedeelte) van de luiers en andere noodzakelijke babyverzorgingsproducten van deze 'bijdrage'.

Elk kwartaal blijft er wel een bedrag over. De ene keer wat meer dan de andere. Dat bedrag laten wij dan vooral staan voor eventuele duurdere uitgaven in de nabije toekomst, zoals een zomer- of winterjas.

Eigenlijk levert de overheid hiermee - nu wij er zo over nadenken - een grote bijdrage in de kosten van onze zoon. Want de overige kosten - naast de boodschappen - zijn nu naar onze mening nog niet erg hoog. En dat terwijl altijd wordt gezegd dat kinderen zo duur zijn. 

De vrijwillige bijdrage van school, de jaarlijkse contributie voor de voetbalclub en voetbalkamp zijn zo uit ons hoofd wel de grootste kostenposten. Dat wordt vast anders als hij straks naar de middelbare school gaat. 

Misschien zien wij dit te rooskleurig en is het een goed idee om al deze kosten - en met name de verborgen kosten - eens op een rijtje te zetten. Als jullie daar ideeën bij hebben, dan horen wij dat graag :-)

Hoe gebruik jij de kinderbijslag die je ontvangt? 

Jezelf blijven ontwikkelen

Let op: een lange post!

Gisteren las ik een artikel dat het maar niet wil lukken om 30-plussers in de schoolbanken te krijgen. Zo valt te lezen dat het aantal leerlingen boven de 30, die een MBO- of universitaire studie volgen, vorig jaar is gedaald. Alleen op HBO-opleidingen steeg het aantal leerlingen boven de 30 licht. 

Een interessant gegeven, want juist het huidige kabinet wil dat werknemers langer doorwerken en zich aanpassen aan de steeds sneller veranderende arbeidsmarkt. Genomen stimuleringsmaatregelen werpen blijkbaar niet die vruchten af, die de minister van onderwijs voor ogen had.

Ontwikkel ik mij zelf wel voldoende?

Het artikel zette mij aan het denken. Eigenlijk ben ik hier al wat langer bewust over na aan het denken, maar het artikel triggerde mij om er concreter bij stil te staan. Dat misschien ook wel in het licht van de nieuwe opleiding, die ik afgelopen zaterdag begonnen ben en ver, heel ver van mijn eigenlijke werk af ligt. Geloof het of niet, maar ik ben begonnen aan de opleiding tot klassiek masseur :-) Daarover straks meer.

In de tijd dat ik naar school ging - wij hebben het dan over begin jaren '80 - was het de normaalste zaak van de wereld om bij (aangeboren) slechtziendheid speciaal onderwijs te volgen. Lekker afgeschermd van de buitenwereld. Wel veilig, maar voor de sociale ontwikkeling niet de beste oplossing wat mij betreft. Hoe dan ook, tegenwoordig heb je dan een 'rugzakje' en volg je, afhankelijk van de beperking, regulier onderwijs. 

In de tijd dat ik van de middelbare school af kwam - en mijn net verworven 

MAVO-D Staatsexamen achter in mijn broekzak had zitten - was het advies om 'maar een administratieve opleiding te gaan volgen', onder het mom van dat dat de beste baangarantie gaf voor iemand met een visuele beperking.

Ondanks alle goede bedoelingen werd er niet aan het advies getwijfeld. Evenmin werd gekeken of er meer in het vat zat. Dus volgde ik, heel volgzaam, de opleiding tot administratief juridisch medewerker. Na een aansluitende stage bij een advocatenkantoor trad ik daar in vaste dienst.

Na vier jaar nam ik ontslag. Het was op zich leuk werk, maar ik zag mij dit werk niet tot in lengte van jaren doen. Bij deze werkgever nam ik ook de ICT-gerelateerde zaken voor mijn rekening. Ook kwam ik in die jaren in contact kwam met een Amerikaanse internetprovider, die voet aan wal in Nederland wilde zetten. Zij zochten iemand die de kwaliteit van de software onder de loep nam. Software testen stond toen nog in de kinderschoenen. De functienaam was in ieder geval wel indrukwekkend: Quality Assurance Test Engineer. Een hele mond vol :-) De inhoud van die functie sprak mij zeer aan. Maar ja, weinig kennis er van, en geen ervaring. Dat was toen nog geen probleem. Als je een computer kon aanzetten, mocht je bij wijze van spreken al beginnen :-) 

In het begin volgde ik een intensief intern trainingsprogramma. Terwijl ik aan mijn nieuwe baan begon, haalde in de jaren erna allerlei certificeringen, die een concrete bijdrage leverde aan kennis binnen mijn vakgebied. Maar ook trainingen op het gebied van softskills en aanpalende werkgebieden. Tot op de dag van vandaag schrijf ik elk jaar een aantal nieuwe certificeringen of (softskill) trainigen bij op mijn cv. 

Inmiddels werk ik ruim 15 jaar naar volle tevredenheid binnen het vakgebied van software testen en kwaliteitsmanagement. Momenteel ben ik als senior onderdeel van een groot team software testers. Dat brengt lange werkdagen en grote verantwoordelijkheden met zich mee. Hoewel, ik zeg altijd maar dat de verantwoording voor geld en middelen iets heel anders is dan dat voor mensen, bijvoorbeeld in de zorg. De beloning is wat dat betreft erg scheef. Maar goed, ik dwaal af. 

Voor deze functie is tegenwoordig een HBO+ maar bij voorkeur een universitair diploma vereist. Ondanks dat ik wekelijks mensen aanneem met een dergelijk niveau, heb ik zelf een diploma op MEAO-niveau, aangevuld met een hele waslijst certificeringen en trainingen. Maar belangrijker nog: veel werkervaring.

Daarnaast heb ik twee jaar geleden een uitgebreid assessment gedaan, waaruit onder andere naar voren is gekomen dat ik word ingeschaald op HBO+ niveau. Mooi om te weten :-) 

Wat is nu wijsheid?

Knap als je tot hier gekomen bent :-) Maar dan kun je wel mooi met mij mee denken over de vraag wat wijsheid is. 

De werkervaring, de certificeringen en trainingen, en als onderbouwing een assessmentrapport voor het functieniveau, is op zich een solide basis voor de toekomst. Er is momenteel werk genoeg. Het is bijzonder leuk werk, op het snijvlak van techniek en business. Maar ook werk dat heel erg veel van je vergt qua werkdruk, (management)verantwoordelijkheden, efficiënter werken (LEAN), het bijhouden van alle ontwikkelingen enzovoorts.

Loont het dan om nu alsnog, bijvoorbeeld, een HBO-opleiding te gaan volgen naast het werk? Waar ik vroeger meer naar het antwoord 'nee' neigde, denk ik daar de laatste jaren anders over. Een papiertje toont een stuk makkelijker aan op welk niveau je aan de slag kunt, welke expertise je hebt. Met name in eventuele tijden dat het minder gaat. Ik overweeg nu serieus om dit jaar, of volgend jaar, een HBO-opleiding te gaan volgen. Dat kan alleen maar voordelen opleveren.

Aan de andere kant moet je je afvragen of ik zo lang in een steeds hectischer wordende omgeving nog wel wil doorwerken. Nu wij sinds 2012 anders in het leven staan, kiezen wij bewust voor een betere balans tussen het hier en nu en voorbereid zijn op de toekomst.

Een op termijn afgelost huis geeft een stuk financiële ruimte. Die ruimte is er nu zelfs al. Ruimte om een dag minder te gaan werken. Meer tijd voor andere zaken, zoals het gezin, hobby's en andere mogelijke interesses. Misschien juist, naast mijn huidige werk, iets heel anders doen. En daar komt de opleiding klassieke massage weer om de hoek kijken. Iets dat mij al heel lang interesseerde. Je kunt wachten, maar je kunt ook een stap nemen. En dat heb ik gedaan. Uit pure interesse. Of ik er ooit iets meer mee ga doen dan in de persoonlijke sfeer - bijvoorbeeld één (halve) dag in de week een praktijk beginnen - valt nog te bezien. 
Ook deze opleiding is een stuk ontwikkeling van mij zelf. En dat voelt goed.

Heb jij op latere leeftijd een (vervolg)opleiding gevolgd, bijvoorbeeld naast je werk? En heeft dat volgens jou zijn meerwaarde bewezen? Of ontwikkel je je juist ook graag op andere dan werkgerelateerde onderwerpen?

Boete PostNL

Vandaag haalden wij de post uit de brievenbus. Geen gewone post, maar een door PostNL opgelegde boete. Boete? Ja, een heuse boete. Blijkbaar hebben wij vorige week een poststuk ontvangen dat niet voldoende was gefrankeerd.

Onze eerste reactie was: waarom hechten zij deze boete niet meteen aan het betreffende poststuk? Dan kunnen wij zelf beslissen of wij het poststuk willen accepteren. Lang leve de digitalisering, want de instructie verwijst ons naar een site van PostNL, waar aan de hand van een betaalcode en de postcode nagegaan kan worden om welk poststuk het exact gaat. En ja hoor, het poststuk was ingescand. 


Aan het handschrift was af te lezen dat het een uitnodiging betrof van een oom van X. voor een feest, dat hij jaarlijks voor al zijn neven en nichten geeft ter ere van zijn verjaardag. Er zaten geen postzegels op, maar een frankeerstempel. Zie de afbeelding hierboven. Aan de hand de frankeerstempel is niet af te lezen hoeveel port er betaald is. Maar ook daar heeft PostNL een oplossing voor.  

Naast het raadplegen van het ingescande poststuk is allerlei informatie beschikbaar over het poststuk. Blijkbaar is het poststuk gefrankeerd voor € 0,73. Het had volgens PostNL gefrankeerd moeten worden met € 1,46. Door administratiekosten bedraagt de boete nu € 2,19.

Kijk, voorop staat dat een brief juist gefrankeerd moet zijn. Aangezien deze oom het heeft laten frankeren bij een postkantoor/agentschap, mag je er toch vanuit gaan dat het juist is gefrankeerd. Maar goed, laten wij vooropstellen dat er een fout gemaakt is. Dat kan. Dan nog vinden wij het vreemd dat de boete pas na ontvangst van het afgeleverde poststuk wordt nagezonden. Niet echt kostenefficiënt :-)

Op zich gaat het om een klein bedrag. Toch is het meer een principekwestie.

Wat zouden jullie doen? Betalen, contact opnemen of laten liggen en kijken wat PostNL er voor vervolgacties aan verbindt?

Op wintersport zonder ouders

Gisterenmiddag brachten wij onze zoon bepakt en bezakt bij de zus van X. en haar man. Meneer gaat op wintersport (in Frankrijk), en wel zonder zijn ouders. 

Hoe het zo kwam...
Van kleins af aan zijn wij beiden niet opgegroeid met het fenomeen wintersport. Tijdens een schooluitwisseling op de middelbare school heeft Y. weliswaar een week gelanglauft en een poging gewaagd om te skiën in het Zwarte Woud (Zuid-Duitsland). Een leuke ervaring, maar door hoogtevrees werd het skiën niet zo'n succes :-)
En als wij zelf mogen kiezen, dan trekt een zonvakantie of stedentrip ons dus eigenlijk meer.

De zus van X. en haar man gaan al jaren op wintersport. Nu zij een zoontje hebben dat oud genoeg is om ook mee te kunnen (hij mag nu op les), gooiden zij vorig jaar al eens een balletje op of onze zoon M. het niet leuk zou vinden om mee te gaan. Eigenlijk waren het al weer helemaal vergeten, totdat zij begin december het voorstel concreet maakten. 

Nadat wij de kosten in kaart hadden (schrik, maar gelukkig een goedgevulde buffer!) en wij het er over eens waren dat dit wel een mooie manier was om hem kennis te laten maken met snowboarden, legden wij het voor aan M. Dolenthousiast was hij! De keuze werd dus snel door hem gemaakt :-)

Maar wat kost dat dan zo'n weekje wintersport? 
Ja, dat het duur is, dat hadden wij - wereldburgers - al wel eens gehoord :-) Al kun je het zo duur maken als je zelf wilt natuurlijk. 
Wij hoeven 'enkel' de kosten voor de snowboardlessen, inclusief het benodigde materiaal, te betalen. Deze lessen volgt hij dan gedurende vijf dagen twee keer per dag. De kosten hiervan zijn € 337,00. Deze hebben wij al voldaan. 
Ook betalen wij voor de skipas. Die kopen zij ter plekke. De kosten hiervan zijn naar verwachting zo'n € 150,00. Dan zitten wij al snel op € 500,00. 
Maar daarmee ben je er nog niet. Meneer heeft natuurlijk ook skikleding, snowboots en een skibril nodig, die voordelig werden aangeschaft in de aanbieding bij de L.lidl. Deze heeft hij met Sinterklaas cadeau gekregen :-)
Ook schoot ons te binnen dat de reisverzekering geen wintersportdekking heeft. Bij de ANWB kun je - gelukkig - deze dekking per persoon uitbreiden. Kosten hiervan zijn eenmalig € 12,50.
De kosten voor de reis, het verblijf en eten nemen mijn schoonzus en zwager voor hun rekening, omdat zij aangeven dat zij dat zelf ook nodig hebben. 
Al geven wij M. nog wel een bedrag mee om een keer te trakteren op avondeten. 

Al met al komen wij naar verwachting uit op een bedrag van € 600,00. Hiermee komen wij iets hoger uit dat de voorspelde € 500,00. 
Als je de kosten dan extrapoleert naar een gezin van vier personen (waarvan er twee les hebben), waarbij ook nog de kosten van vervoer, verblijf en eten meegerekend moeten worden, dan schatten wij dat je al snel op een bedrag tussen € 2.500,00 en € 3.000,00 uitkomt voor één week wintersportvakantie. 

Ga jij dit jaar op wintersport? En wat ben je daar - in totaal - aan kwijt?